’k Was krek seuven jaar wudden en ut was koud die dag, ’t Froor dat ’t kraakte en de sneeuw lei hoog in è straat.
Met oans kouwe hannen bouwden we een sneeuwhús totdat ut etenstiëd was en we thús an de postro moesten.
Oans moeke kwakte een kleffe prak op oans etensbord.
De lepel kons’t der rechtop in sette.
In ut midden een kûltsje met wat dreeg vet dur in en dan een taaie klont half bevroren stroop erover, want in è keuken was geen kachel.
De dooie mieren van de ouloopen somer der wat út peutere en dan mar siën ast ut naar binnen krije konst.
En dan begon de ellende, de pine búk begon al snel op te kommen su dat de krampen die al snel naar ut húske dreven dat alleen bútenom bereikbaar was.
Op sokken deur de sneeuw omdast geen tiid meer hast om dien klompen aan te trekken.
En dan kwam ut ergste, met u blote kont op een befroren bril wérs ‘t dan mar een ouwe krant op leidest om niet met ut spul an de bril fast te friëzen.
En dan mar hope dat de tonne niet al te fol was, want dan moest met een ouwe krante ut hele spul wat naar beneden duwe.
Mar een lege tonne was ok geen pretsje, want dan hast een natte kont van è opspattende pis.
En dan onder ut skieten ok nog met één háán de deur vasthouwe omdat dat verrekte haakje altyd kapot was. Dan kwam het ritueel.
Met een stuk Sneeker krante die an een roestige spyker hing an ut houten skut, dien kot ouvege.
Dat dit niet altyd goed werkte hoef ik jim niet út te legen.
Met een kouwe kont- en kouwe hannen en voeten, vlug naar ut houtkachelsje, wers’t ie weer een bitsje opwarme konst, voordast weer naar skoal moest.
Ja ’t was een strenge winter in ’47.
Cees Veenstra